met lood in mijn schoenen

Met lood in mijn schoenen ben ik net de auto ingestapt. Al maanden lang heb ik twee collega's die zwanger zijn. En hoe krijgen ze het voor elkaar maar gisteren avond zijn beide bevallen. Leuk natuurlijk en grappig misschien ook. Maar op mijn werk waar 17 vrouwen werken en 3 mannen is het vandaag dus ''zullen wij ook gezellig samen bevallen'' Leuk he heb jij het al gehoord...leuk wat gaan we kopen..leuk .. leuk ..leuk. Natuurlijk verdienen de meisjes alle aandacht van de wereld. Maar mijn hart bloed en verscheurd was alles maar zo simpel en voor iedereen zo leuk.

Dit wordt dus een lange dag en een eenzame lunch want dat zijn dé momenten waarop ik dus extra geconfronteerd wordt met de onvruchtbaarheid van mezelf. En het terug denken aan 1 jaar geleden waarop de dokters dachten dat ik zwanger was maar het niet zo bleek te zijn en waarna nooit meer iets is gebeurd.

Pfff was het maar 5 uur....

sas

verder

Mensen mensen wat een tijdens zijn het.

We zijn inmiddels verhuisd naar een hele andere omgeving. Man is druk in de weer met twee leuke banen.

En bij de onze wekelijkse dinsdag uurtje gaat alles voorspoedig. De grootste emotionele slagen zijn wellicht geleverd. Al moeten we nog een paar zaakjes op orde stellen. Eigenlijk de dingen waar we steeds vragen over hebben. De tijd zal raad geven.

Inmiddels hebben we een second opinion gevraagd aan een andere ivf arts, die wij telkens op verschillende manieren tegen kwamen. Nou wat was dat een arrogante lul. Ik vond de man in kwestie helemaal niet vriendelijk, niet geduldig en sociaal. Wat een verschil met die lieve mensen in het UZ. Wel zijn we twee dingen wijzer geworden en daarover gaan we dan in het UZ nog maar weer eens spreken.

Ook gaan we lekker dokter hoppen en nog een afspraak maken met een andere arts. Die volgens internet ook geweldig werk doet. Al moet ik zeggen dat volgens internet en andere eigenlijk bijna alle gespecialiseerde ivf artsen heel goed zijn.

Waarom het dan nooit lukt bij ons dat is voor hen ook een raadseltje met name omdat ze veel kunnen maar dagelijks in je baarmoeder kijken waarom het niet hecht tja daarvoor bestaat tot op heden geen techniek voor. Wellicht wel in de toekomst voor de mensen na ons.

We hebben het hier gezellig en de opdracht van de week is: wat is onze definitie van romantiek en hoe doen we dat..;-0 GEloof me als ik zeg dat het gisteren tijdens de lunch tot hillarische taferelen zorgde. Ik kan in ieder geval nog veel leren van mijn lieve collega's.


x sas

Tijd..

De tijd gaat snel. Ik heb al een tijd niet geschreven op de blog.

Dat komt omdat ik niet zoveel inspiratie heb omdat ik zo moe ben. En ik merk dat de blog inmiddels niet meer zo grappig is als de bedoeling was. Het is inmiddels een klaaggezang geworden en dat was vanaf het begin toch niet echt de bedoeling.

Dat komt natuurlijk door alles wat er speelt en ik gewoon mijn gedachte opschrijf zonder erover na te denken. Alleen die is blijkbaar inmiddels zonder humor.

Toch kijk ik wel dagelijks even of er mensen reageren, dat vindt ik dan wel weer leuk. Raar eigenlijk hoe een mens in elkaar zit.

De doos ...iedereen is benieuwd of het vordert ik kan jullie met een gerust hart mededelen dat er niets over te zeggen valt. De doos is er nog niet...hij zal er eerdaags wel komen. Net als andere zaken die we nu aan aan het oplossen zijn. Het is net als een puzzel we leggen stukjes en soms passen die en soms niet. Soms gaan we op volle kracht vooruit, soms stopt het.

Alles gaat hier in golf bewegingen. Ik leef per dag en kijk soms iets vooruit maar niet verder dan het einde van het jaar. Dat is ver genoeg meer kan ik niet nu. Ik ben inmiddels '' officieel '' overspannen. En zit nu dus thuis, dat is dus geen vakantie he jongens dat is serieuze business. Aan de ene kant doet het me goed omdat er nu een pak minder prikkels zijn aan de andere kant voel ik mij verschrikkelijk schuldig naar collega's. Zeker omdat het nu de drukste periode is op het werk. Maar wat moet dat moet.

Ik merk dat ik erg leun op mijn ventje dat is lastig voor hem. Ik ben erg onzeker in alles wat ik doe, zeg of niet doe. Alles lukt niet meer zo goed, ik kan slecht tegen prikkels van buitenaf. ik kan alles maar slecht onthouden, mijn korte termijn geheugen is echt een zeef. ik weet soms niet eens meer wat ik een uur geleden heb gedaan. En als ik alleen naar de stad ga dan ben ik zo weg teveel is het ik kan het niet filteren. Auto rijden is ook wat lastig omdat ik zoo moe ben.En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik slaap veel en lees simpele boeken ach het zal wel weer overgaan.

zo dat was de update voor nu....

Opdracht

Twee weken geleden heb ik een opdracht gekregen. Zorg ervoor dat de spanning en stress uit je lichaam gaat door te knutselen. Jaja lekker makkelijk gezegd maar niet gedaan.

De psych waar we inmiddels al een paar keer samen naar toe zijn geweest kwam hiermee. Juist omdat mijn hele lichaam pijn doet, fysieke klachten spelen bij mij altijd een grote rol als ik de emoties niet kan,wil of durf te uiten. Hoe dat komt weet ik eigenlijk niet.

Ze kwam met een zwarte door aanzetten waarin allerlei teksten en andere dingen zaten, op de doos zaten veren en verschillende zinnen of woorden zoals, ik kan niet zwanger worden, of iui of icsi enz. Ik begon onverwacht verschrikkelijk te huilen, de psych, ik en Alan schrokken daar eigenlijk allemaal van. Ze vroeg zich af hoe dat kwam. Alan zei ,, omdat je het woord ritueel gebruikt en daar houdt sas niet van'' hmmm dacht ik dat is waar maar nee dat is het niet. Later bedacht ik dat het zo definitief voelde, zo en nu stoppen we punt, dit is om af te sluiten. En ik kwam er direct achter dat ik het nog niet kan en wil afsluiten. Ik ben er nog niet klaar voor om met zijn tweetjes te blijven. Ach wanneer ben je er wel klaar voor als de hele wereld dagelijks draait om kinderen? Volgens mij nooit.

Nu de psych op vakantie is voor enkele weken, heb ik rustig de tijd om na te denken ook over de 'zwarte doos'' en mijn opdracht.

Net tijdens het dagelijks ochtend wandelingetje met de liefste hondjes van de wereld. Bedacht ik dat ik bang ben voor mijn eigen emoties. Wat als ik eraan begin, welke beerput van jaren van mislukkingen ga ik open halen, hoe kom ik er dan uit? Kom ik er dan wel uit? Hoeveel kan ik nog hebben? Dat is de reden waarom ik niet durf omdat ik nu al bijna niet meer voor mezelf kan zorgen. Ik draai al maanden op de automatische piloot. De afgelopen weken is de aftakeling fysiek enorm snel gegaan. Mijn lichaam is zwaar en moe en kan niet meer vooruit. En dat is eng omdat ik het herken. Gelukkig herken ik het maar ohh wat is eng. Wat nu hoe verder echt waar ik weet en durf het niet.

Rust is het enige wat ik wil in alles rust. Dat zou de grootste remedie zijn. Maar rust zit er de komende tijd nog niet in.

Mijn vriendin zei vorige week ''schatte patat'' wij denken dat je langzaam naar een burn out gaat. Nee joh zei ik. Maar toch he ook daar denk ik nu dus overna en inderdaad ik zou het allemaal zomaar kunnen verliezen. En dat is dus echt niet de bedoeling.

Die zwarte doos dan toch maar maken? Alleen ....pffff ....ik wil wel maar durf niet.

x sas

Natuurlijk....

Natuurlijk is het zo dat de rode duiveltjes er weer zijn. Had ik echt iets anders verwacht nee. Gehoopt ja dat wel tegen beter weten in. Ben er niet echt verdrietig van deze keer omdat ik het eigenlijk niet anders had verwacht. Maar goed we gaan rustig verder met het stoppen. Tenminste voor nu, we zijn namelijk al een stapje verder door te zeggen dat dit niet de eind halte zal zijn. Maar de rust doet goed dus we wachten lekker nog even met de volgende ronde. Hoe we verder gaan weten we nog niet we zijn dat aan het onderzoeken, nieuwe icsi ronde, adoptie of een draagmoeder zoeken elke piste zijn we aan het bekijken. Komt tijd komt raad en dan zullen de knopen wel door gehakt worden.

Maar voor nu houden we de pauze en daarmee rust nog even lekker aan want ergens bevalt het ons wel. Niet steeds naar het ziekenhuis en overal rekening mee houden.

We genieten lekker van het zonnetje en onze honden. Roos groeit als kool en dat brengt veel nieuwe avonturen met zich mee. Heerlijk.


Liefs Saskia

3 dagen overtijd

Afgelopen woensdag kreeg ik het opeens op mijn hielen. We hebben de afgelopen jaren altijd op de artsen vertrouwd en ook op hun data's van komen en gaan. Dat ik eigenlijk niet meer weet hoelang mijn cyclus is.

Woensdag dacht ik opeens huh had ik vorige week niet mijn regels moeten krijgen? Hup de agenda erbij en tellen. Hmmm...tja..tjee...hmmm..nog eens kijken en ja hoor was mijn bevinding. Opeens licht paniek..shit wat nu ik zit vol met medicatie. Hmm nee t'zal wel later zijn omdat mijn lichaam weer moet wennen. Hmm niets zeggen zwijgen en maar zien wat het geeft. Maar dat gaat dan dus niet he. Dus hupsakee het broekloeren was weer begonnen. Hmm....nee ziet er allemaal normaal uit. Zal mijn hoofdpijn dan toch daarvan komen...net als in oktober tijdens die windei.

Volgende morgen hmm..nog steeds niets...s'middags om 16:00 uur toch maar het ziekenhuis gebeld. Ik de situatie uitleggen, tja mevrouw hoelang is het geleden ikke 5 weken. Normaal is dat toch korter. Nou mevrouw dat ligt eraan he, hoelang is uw cyclus? Geen idee mevrouw de afgelopen jaren heb ik altijd gewoon naar jullie geluisterd maar ik kan wel zeggen dat op de dag zelf ik 9 van de 10 keer mijn regels kreeg. Ok mevrouw wacht even ik pa uw dossier. Ja ja doet u maar rustig hoor mijn hartslag gaat inmiddels 200 ofzo...lekker rustig ook. Hmm ja mevrouw ik zie het uw cyclus is altijd 30 dagen. Mevrouw als u maandag nog niet menstrueert dan toch maar even een testje doen. Maar het kan ook komen omdat u tijdelijk bent gestopt. Oh ok..dusse ik ben nu 3 dagen overtijd? Nou mevrouw zo zou ik het niet echt willen noemen hoor. Succes he. Je hoor dank u wel.

Mijn man kijkt mij even later zeer vreemd aan en zegt heel nuchter.....hmmm je hebt daar wel een zeer grote puist zitten he....fijn en bedankt.

Maar goed zoals altijd, zoals al 6 jaar lang was ook dit moment van hoop weer voor niets. Zal ik het dan nooit afleren? Nu nog niet dat is duidelijk. Ik ben er nog niet klaar mee. Wanneer wel? Echt waar geen idee. We zullen zien.

WOEST

Ik ben net als alle mensen wel eens boos,verdrietig, blij, opgewekt enz. Vandaag was nee ben ik WOEST. WOESTER dan WOEST, de lieve hondjes waren heel bang van mij en zelfs mijn lieve ventje heeft me nog nooit zo gezien.

Ik kan niet precies vertellen waarom, maar we worden al 3 jaar lang door de juridische processen in NL in de maling genomen. Dat heeft op vele fronten al heel veel te veel gekost. Het einde leek in zicht maar nee hoor die K** heeft weer een nieuw iets gevonden waardoor we weer NIET krijgen waar we eerlijk waar recht op hebben. Ik ben WOEST zo WOEST dat ik niet eens heb hoeven huilen. En ik kan niets doen we staan weer met de rug tegen de te bekende muur. Ik ben de kamer uit gelopen heb mijn schoenen uit gedaan en heb staan slaan, heel hard staan slaan met mijn schoenen tegen de muur. Ik heb staan schreeuwen dat volgens mij zelfs in NL iedereen het heeft gehoord. En kan kan me geen bal schelen!!!!!!!!!!!!!!

Mijn liefste man van de hele werled probeerde me rustig te krijgen het lukt niet. Ik ga nu toch eens echt drastische maatregelen nemen. Na 3 jaar ben ik alle in de maling nemerij van de rechtsgang in NL. Misschien zoek ik zelfs de publiciteit wel op. Baat het niet schaden doet het ook niet. Stelletje klootzakken zijn het. Echt waar! Ik ben inmiddels niet meer echt woest maar wel heel erg boos.

Had ik vorige week nog te gevraagd om de gouden tip om me te uiten.....heb hem dus gevonden.

Zo mijn arm doet pijn net als mijn hoofd, mijn schoentjes hebben het avontuur overleeft, de muur ook. En wij het is wij tegen de hele wereld en dat maakt ons heel heel sterk. Kom maar op.......wie durft heeft echt lef.